Oysa bazı insanlar,
gürültü yapmadan da
dağılır.
Yardım istemedim.
Çünkü yardım,
önce anlaşılmayı ister.
Ben hep yarım anlaşıldım,
biraz eksik,
biraz geç.
İnsan düşerken
yere değil,
kendine çarparmış.
Ben bunu
ayağa kalktığım gün
öğrendim.
İçimde büyüyen şey
acı değildi sadece;
adı konmamış bir yük,
herkesin görmezden geldiği
bir ağırlıktı.
Taşıdım.
Ses çıkarmadan.
Kalabalıkların içinden geçtim,
kimseye dokunmadan,
kendime bile.
Gülüşüm bir perdeydi,
arkasında
yorgun bir gerçek duruyordu.
Beni ayakta tutan
umut değildi belki
ama vazgeçmemek
alışkanlık olmuştu artık.
Çünkü bazı insanlar
düşmekten değil,
düştüğünü kabullenmekten
korkar.
Eğer bir gün
benden geriye bir iz kalırsa,
ne zafer yazsınlar
ne yenilgi.
Sadece şunu bilsinler:
Bağırmadı.
Kırıldı.
Ama kimliğini
sessizliğin içinden
geri aldı.
Adımı sessiz yazın.
Çünkü ben
en çok orada
kendim oldum.
ZEYNEP ILGIN UY
