Ağaçlar yapraklarını döktü bile, fark ettin mi? Yanından geçen çocuğun kahkahası. Neye gülüyordu acaba merak ettin mi? Sokaktaki o tekir kedinin mırlaması, ahenkle yeryüzüne inen her bir yağmur damlası...
Hak etmiyor mu fark edilmeyi? İnsanlar bunlardan çok uzak artık. Birbirlerinin gözlerinin içine bakmaya acizler. Elimizdeki telefon olmuş bütün hayatımız.
Yalnızlığımız bile modern artık. Aynı dünyada bedenlerimiz fakat ruhlarımız çoktan uzaklaşmış birbirinden. Baksan konuşacak milyonlarca insan var ama hepsi dijital. Kanlı canlısına denk gelmek zor. Çünkü herkes deve kuşu gibi gömmüş kafasını. Bir "merhaba" tuhaf geliyor artık.
Hakkını yemeyeyim dillerde hep "Nasılsın?" sorusu. Yüzlerimize bakmadan sorup cevap veriyoruz. "Nasılsın?" Hemen yapıştırıyoruz cevabı: "İyiyim."
Ne kadar uzun zaman oldu gerçek bir nasılsın sorusu duymayalı.
İçten, samimi...
Gerçekten nasılız?
Ben cevap vereyim. Yalnızız, bir başımızayız. Elli bin takipçimiz de olsa sosyal medyada, inanılmaz bir hayran kitlemiz de gerçekten nasılsın diye soran bir arkadaşımız, yürekten sarılan, gözümüzün içine bakınca derdimizi anlayan bir tane bile dostumuz yok. Varlığımız bir tuşa basmamızla mümkün oluyor, dostu nerden bulalım değil mi? Artık insanlar da unuttu biriyle nasıl tanışılır, ilişki nasıl geliştirilir?
Korkuyorlar selam vermeye. Korkuyoruz.
Bir kıvılcım yeter aslında ama etrafına bakıp da o kıvılcım için çubuk arayan da yok ki. Her şeye rağmen istisnalar yok değil tabii ama sayımız az. Sohbet etmeyi, teşekkür etmeyi unutmayanlar, merhaba demekten acizlik duymayanlar, küçük bir tebessümü çok görmeyenler...
Bizim de ümidimiz onlar oldu. Unutmayın bu iletişimsizliği, bu yalnızlığı sadece biz yok edebiliriz tıpkı var ettiğimiz gibi.
Son bir şey sormak istiyorum.
Gerçekten nasılsın?
NİDA ÖZÇOBAN 12-D
