Buca’da yaşayan Yağmur Kolaç, 25 haftalıkken 700 gram olarak dünyaya geldi ve 2 ay küvözde kaldı. Bebekliğinden itibaren bacaklarında sertlik bulunan Kolaç’ın, 1 yaşına geldiğinde oturamadığı ve emekleyemediği fark edildi.
14 aylıkken çekilen beyin MR’ında doğum sırasında oksijensiz kaldığı ve beyin kanaması geçirdiği belirlenen Yağmur’a serebral palsi (SP) tanısı konuldu.
5,5 yaşında kasılmalarını azaltmak amacıyla ‘Select Dorsal Rizotomi’ (SDR) ameliyatı geçiren Yağmur, operasyonun ardından walker ile yürümeye başladı.
Haftanın 7 günü tedavi görüyor
Ali Kuşçu İlkokulu’nda 3’üncü sınıfta kaynaştırma öğrencisi olarak eğitim gören Yağmur, yürüyemediği için okuluna giderken bacaklarına ortez takıyor. Ayakları içe dönmemesi için streç filmle sarılan Yağmur, engelli puseti de kullanıyor.
Haftanın 6 günü fizik tedavi, 1 günü ise havuz seansına giden Yağmur, derslerinde de başarılı. Yazdığı bir öykü ise okulunun çıkardığı kitapta yer aldı.
‘Bize bir şey olursa evladımız ne olur?’
Kızının gelişimi için verdikleri mücadeleyi anlatan anne Nevin Kolaç (40), bağımsızlığını kazanmasını istediklerini söyledi.
"Şu an ömrümüz yettiğince her anında yanındayız. Ama yarın ne olacağımız belli değil. Bize bir şey olursa evladımız ne olur? Bizim gibi kim bakabilir? Kendi işini oturduğu yerden görebiliyor ama dışarı çıkarmak, okula götürmek, giydirmek gibi şeyleri ben yapıyorum. İsterim ki daha bağımsız olsun, biz olmadığımızda da kendi işini yapabilsin. Okulda derslerinde çok başarılı, okuma yazmasında bir sıkıntı yok, oldukça zeki bir çocuk"
‘Fizyoterapist durumdan şüphelendi’
Yağmur’un doğum sürecini anlatan Nevin Kolaç, ilk dönemlerde yaşanan gelişim sorunlarının prematüreliğe bağlandığını belirtti.
"Yağmur 25 haftalık, 700 gram olarak doğdu ve 2 ay küvözde kaldı. Biz kucağımıza aldığımızda 2 kiloydu. Bebekliğinden beri bacaklarında sertlik vardı, bezini değiştiremiyordum ama prematüre olduğu için normaldir sanıyorduk. Küvözden çıktıktan sonra kontrollerini yaptırdık, problem olmadığını söylediler. Ancak 1 yaşına geldiğinde oturamıyor, emekleyemiyordu. Testler temiz çıkıyordu. Şans eseri gittiğimiz bir özel eğitim merkezindeki fizyoterapist durumdan şüphelendi. 14 aylıkken çekilen beyin MR'ında doğum sırasında oksijensiz kaldığı ve beyin kanaması geçirdiği için beyin felci geçirdiği ortaya çıktı. 5,5 yaşındayken kasılmalarını rahatlatmak için 'SDR' denilen büyük bir ameliyat geçirdi. Ameliyattan sonra kasılmaları azaldı, walker ile yürümeye ve daha aktif olmaya başladı"
‘Gücümüz yettiğince mücadele ediyoruz’
Özel bir süpermarkette çalışan baba Veli Kolaç (40) ise kızının tedavisi için imkanları doğrultusunda mücadele ettiklerini ifade etti.
"İlk başlarda 'Neden biz?' diye sorabiliyorsunuz ama sonrasında bu soruları geride bırakıp, 'Önümüze bakacağız, planlayacağız' dedik.
Ailenin gelirini ben sağladığım için çalışmak zorundayım. Eşim, kızıma hem el oldu hem ayak oldu. Okula, fiziğe giderken Yağmur'a en büyük desteği annesi verdi. Ameliyat ve fizik tedavi süreçlerimiz oldu. Bunların yanında ergoterapi ve duyu bütünleme alması gerekiyor. Ani refleksler bizim için büyük sıkıntı; çocuk ani bir olayda kendisini kapatabiliyor. Haftanın 6 günü fizik tedaviye, 1 günü havuz seansına gidiyor. Bunların sadece haftalık 2 saatini raporumuzla özel eğitimden karşılıyoruz. Geri kalan 6 saati eve gelen ücretli fizyoterapistlerle desteklemek zorundayız ki bu çocuklar gerilemesin. Gücümüz yettiğince, imkanlarımız el verdiğince bütün imkanlarımı çocuğum için kullanıyorum. Bu süreçte destek olmak isteyen kişilere kapımız her zaman açık. Çocuğun gelişimi ve daha sağlıklı olabilmesi için her türlü yardıma hazırız"
‘Attığımız her adım bize bağımsızlık adımı olarak geri dönüyor’
Veli Kolaç, fizik tedavi ve havuz seanslarının ardından kızında önemli gelişimler gördüklerini anlattı.
"Yağmur yerde sürünürken artık emekleyerek evin içinde koltuğuna, ödev masasına çıkabiliyor. Havuz seansları sayesinde gövdesini dik tutabiliyor, şövalye duruşuna geçebiliyor. Yerde sürünen bir çocuktan koltuğuna çıkıp, oturan bir çocuğa dönüştü. Attığımız her adım bize bağımsızlık adımı olarak geri dönüyor. Daha fazlasını yapabilirsek bu çocuk bağımsızlığına kavuşacak, yürüyecek. Diğer arkadaşları gibi sokakta koşup, oynayabilecek. Bir baba olarak tek temennim, tek isteğim bu"
‘Bir gün yürüyeceğime inanıyorum’
Hayallerini ve okul yaşantısını anlatan Yağmur Kolaç ise yürüyebileceğine inandığını belirtti.
"Derslerimde başarılıyım, kitap okumayı ve öykü yazmayı çok seviyorum. Okulumuzun çıkardığı kitapta hikayem var. Ameliyattan sonra kondisyon bisikleti sürmeyi öğrendim, ardından gerçek bisiklete geçtim. Bir gün yürüyeceğime inanıyorum. Büyüyünce makine mühendisi olmak istiyorum. İlerleme kaydettiğim için mutluyum ve herkesin desteğini bekliyorum. Teneffüslerde sınıfım zemin katta olduğu için koridorlarda geziyorum. Teneffüs 10 dakika olduğu için bahçeye inip, çıkana kadar süre bitebiliyor. Beden eğitimi derslerinde yürütecimle bahçeye iniyorum ama orada yürüteçsiz, tamamen bağımsız şekilde gezmeyi çok isterim"
