Heyecanıma yenilip defterime sarıldım, düşüncelerimi kelimelere bıraktım. Sayfalar bitince güneş bir ışık huzmesiyle şehre dokundu; bu belki “umuttu” ama ben hâlâ yağmuru özlüyordum. Bu özlemle güneşin sıcaklığını kabul ettim, çünkü “özlem” güzel günleri değerli kılar. Bir çiçeğin açması için bir başkasının toprağa karışması gerektiğini, yaşamın bir döngü olduğunu anladım. Gökyüzündeki gökkuşağının var olmasıyla her varlığın bir amacı olduğunu fark ettim. İnsanların yaşam nedenini sorguladım; cevapların kesin olmadığını ama zihnin her koşulda güzellikleri görebileceğini bildim. Sonunda, hiçbir şeyi tam bilmediğimi, yalnızca ışığa doğru büyüdüğümü kabul ettim.
ASUDE KUDATMIŞ
Kaynak: HABER MERKEZİ
