Bu merakın içinde korku da yok değildi. Çünkü bu ses, bana karanlıkta kalmış bir çocuğun güvensizliğini hissettirmişti. Onun etkisiyle korku benliğime işlemişti.
Çok geçmeden ayağıma bir şey çarptı. Ayağıma çarpan şey bir kuştu. Bu kuş benden kaçmıyordu. Önce biraz tereddüt ettim, sonra kuşu aceleyle tuttum. Oysa kuşun hiç acelesi yok gibiydi; tüm sakinliğiyle avucumda duruyordu.
Minik kuşun kalbinin çarparken çıkardığı sesi hem duyuyor hem de hissediyordum. Kuşun sıcaklığı avucumu doldurunca içimde beliren sevincin tadı bir başkaydı. Hemen kuşu alıp eve götürmek aklıma geldi. Annem bu kuşu görünce ne yapardı acaba? Olsun, istemezse de “Kuşu özgürlüğe bırakırım.” diye düşündüm. Kuş isterse uçar, istemezse… “O zaman düşünürüm.” diye heyecanla eve doğru koşmaya başladım.
Koşarken bir yandan da kuşa bakıyor, tüylerindeki hafif kırmızılığı anlamaya çalışıyordum.
— Anladım! Bu kuş dut yemiş! Evet, evet, bu kırmızılığın tek bir anlamı vardı: Kuş dut yemişti.
Ellerime bakıyordum; ellerim de lekeli. “Nasıl olsa dut lekelerini evde yıkarım.” diye düşündüm. Hâlâ yoldaydım ama kuşun sıcaklığı yok gibiydi. Yoksa dut yememiş de karnı mı açtı? “Uyuyor galiba bu kuş.” diye düşünürken kendimi sert bir şeye çarpıp yerde buldum.
Gözlerimi açtığım anda karşımda annem vardı. Ben anneme çarpmıştım. O kadar heyecanlı ve telaşlıydım ki:
— Anne, bak! Bu kuş senin dutlarından yemiş.
Kuşu sıkıca tutuyordum. Annem kuşu elimden zar zor aldı, bir ağacın dibine koydu.
Annem:
— Hayır, yavrucuğum, bu kuş dut yememiş.
Ben dutları anımsıyorum; çok sıkınca ellerime bulaşan dut lekelerini… İşte, o vakit anlıyorum kuşun dut yemeyip öldüğünü. İçimi bir korku kaplıyor. Kuşun düştüğü sıradaki yalnızlığın verdiği güvensizliği hissediyorum. O anda annemi onaylıyorum. Gözyaşları içinde:
— Evet, anne! Bu kuş dut yememiş.
Gün geçtikçe unutuyorum fakat ruhumun derinliklerinde bıraktığı şu hisleri aşamıyorum: Ne dut yerim ne de kuş severim.
Yaren Nur Sağlam 10/C
