Gözlerdim o ince koridorda bir seni.
Değer diye gözlerin gözlerime belki.
Bilmezdim ya bana ya başkasına bakar.
Bak çalamadım kalp kapını, anla beni!
Kalabalıkta aradım o gözlerini.
Buldum, o gözlerde bana ait bir şeyi.
Herkes bakar geçerdi, ben durup anlardım.
Çünkü kalbim tanıdı kendi kaderini.
Dalıp dalıp giderdin ya elin çenende.
Bir bilinmezlik vardı sanki gözlerinde.
Kaybolup da giden incelmiş bir ruh gibi.
Bul, seninkinin bir benzerini bende de.
Önce bakışına sonra tebessümüne,
Muhabbetine oldum ben deli divane.
Kuş olup uçtun birden gözümün önünden
Seni bilenlere sordum lakin ne çare!
Sensiz anladım uzunluğunu haftanın,
Seninle kısalığını on dakikanın.
Sen bir an, bense sonsuz bir bekleyiş gibi
Ruhum akrebin ateşte yanışı gibi.
Bir bakışla aldın başımdan aklı fikri,
Hatırlattı seni bana her bir melodi.
Rüzgar sustu birden ben adını anarken
Duydu mu cümle âlem bu deliliği?
Ne bir fırtına sürükler beni buradan
Ne de o hırçın dalgalar soluksuz yakar.
Kıyıya vuran kokun içime yayılır,
Bir tek gözlerinin o derinliği boğar.
Oldun hayalimin daimi müdavimi.
Canım rüyalarına girmeyi istedi.
Günlünün kıyısından bile geçemezken
Demir attım bu gönlün limanına şimdi.
Berra KARADUMAN 12/D
