Sevgililer Günü, bugün kırmızı güller ve şık akşam yemekleriyle özdeşleşse de, başlangıcı Roma İmparatorluğu'nun sert yasaklarına ve bir din adamının canı pahasına savunduğu inançlarına dayanıyor.
Bir İsyanın Sembolü: Aziz Valentine
M.S. 3. yüzyılda Roma İmparatoru II. Claudius, ordusunu güçlendirmek için radikal bir karar aldı: Genç erkeklerin evlenmesini yasakladı. Claudius'a göre evli erkekler, ailelerini geride bırakmak istemedikleri için iyi birer savaşçı olamıyordu.
Ancak dönemin rahibi Valentine (Aziz Valentine), bu yasağın adaletsiz olduğuna inanıyordu. İmparatorun emrine gizlice karşı gelerek, aşık olan çiftleri kuytu köşelerde evlendirmeye devam etti. Bu gizli törenlerin ortaya çıkmasıyla yakalanan Valentine, M.S. 270 yılının 14 Şubat’ında idam edildi. Valentine’in aşk uğruna canını vermesi, onu tarihin ilk "aşk şehidi" ve sevginin ebedi koruyucusu yaptı.
Orta Çağ ve "Kuşların Eşleşme Günü"
Valentine'in trajik hikayesi, Orta Çağ Avrupa’sında farklı bir boyuta evrildi. 14 Şubat'ın doğanın uyandığı ve kuşların eşleşmeye başladığı gün olduğuna dair halk arasında yaygın bir inanış vardı. Bu doğal döngü, insanların birbirlerine aşk notları göndermesiyle birleşince, günün hüzünlü hikayesi yerini romantik bir geleneğe bıraktı.
Gelenekten Modern Kutlamaya
Zamanla 14 Şubat; sadece romantik partnerlerin değil, sevginin her halinin kutlandığı küresel bir fenomene dönüştü. Bugün bu özel gün;
-
Sadakat ve Bağlılığın: Emek verilen ilişkilerin onurlandırılması,
-
Minnettarlığın: Hayatımızdaki değerli insanlara duyulan saygının ifadesi,
-
Cesaretin: Tıpkı Valentine gibi, her şeye rağmen "seviyorum" diyebilmenin sembolü olarak yaşatılıyor.
Aşkın tarih boyunca geçirdiği bu evrim, aslında insanlığın birbirine tutunma ihtiyacının hiç değişmediğini gösteriyor. Bugün sevdiğinize fısıldadığınız bir "Seni seviyorum", aslında 1700 yıl öncesinden gelen bir direnişin ve doğanın kadim bir döngüsünün yansımasıdır.
