İncelediğimiz veriler ve tarihsel süreçler kanıtlıyor ki; şiddet sadece bir anlık öfkeyle ortaya çıkmıyor. Aksine şiddet, aileden aileye, nesilden nesile aktarılan karanlık bir miras gibi aramızda dolaşıyor.
Araştırmamızın sonuçları, kadına yönelik şiddetin önlenmesi için sadece polisiye tedbirlerin yetmeyeceğini, topyekûn bir zihniyet devriminin şart olduğunu göstermektedir. Elde edilen veriler ışığında şu adımların atılması elzemdir:
Eğitim Müfredatı Devrimi: Şiddetin normalleştirilmesi eğilimlerine karşı çıkmak amacıyla okullarda okul öncesinden itibaren “Toplumsal Cinsiyet Eşitliği” ve “İnsan Hakları” eğitimlerine daha fazla yer verilmelidir.
Toplum Temelli Eğitimler: Özellikle imkânları kısıtlı bölgelerde yaşayan vatandaşlarımıza yönelik eğitimler, şiddetin “normal bir şeymiş” gibi görülmesini veya haklı çıkarılmasını engellemek için atılacak ilk ve en önemli adımdır.
Çocuklar İçin Erken Destek: Şiddete şahit olan veya buna maruz kalan çocukların psikolojik destek alması bir lüks değil, zorunluluktur. Eğer ailelere bu konuda yol gösterir ve çocuklarımızın ruhundaki yaraları erkenden sararsak, şiddetin o kötü mirasını bir sonraki nesle devretmesini de engellemiş oluruz.
Kadının Gücü, Toplumun Gücü: Şiddeti bitirmenin yolu kadınları kısıtlamak veya kontrol altında tutmak değil, onlara kendi ayakları üzerinde durma fırsatı vermektir. Kadınların iş hayatında daha fazla yer alması ve ekonomik özgürlüklerini kazanması, şiddete karşı en büyük kalkandır. Özgüveni yüksek, sosyal hayatta aktif bir kadın; sadece kendi geleceğini değil, sağlıklı bir toplumun temelini de inşa eder.
Kadına yönelik şiddet, bir “aile içi mesele” değil, temel bir insan hakları suçudur ve kadınlarla erkekler arasındaki eşitsizliği giderek derinleştirmektedir. İstenilen huzur ve refah toplumu, ancak kadınların korkusuzca, eşit ve özgürce yaşadığı bir dünyayı inşa etmekle mümkün olacaktır.
