Aynı gün saat 13.24’te yine Kahramanmaraş merkezli 7.6 büyüklüğünde ikinci bir deprem oldu. Bu iki büyük sarsıntı, başta Hatay, Gaziantep, Adıyaman ve Malatya olmak üzere 11 ilimizi etkiledi. On binlerce insan hayatını kaybetti, yüz binlerce kişi evsiz kaldı.
Ama 6 Şubat sadece bir “tarih” değil, bir kırılma anı. Hepimizin zihnine kazınmış bir sessizlik, bir çığlık, bir dayanışma hikâyesi.
Dayanışmanın gücü
Depremin hemen ardından Türkiye’nin dört bir yanından insanlar tek yürek oldu. Yardım kampanyaları düzenlendi, gönüllüler bölgeye gitti, okullarda battaniye ve temel ihtiyaç malzemeleri toplandı. Sosyal medyada bir bilgi ağı kuruldu, insanlar birbirine umut oldu.
Belki kilometrelerce uzaktaydık ama kalbimiz oradaydı. Çünkü bu ülkenin en güçlü yanı, en zor zamanlarda kenetlenebilmesidir.
Sorumluluk ve gerçekler
Deprem bir doğa olayıdır. Ama yıkımın boyutu kader değildir. Bilim insanları yıllardır Türkiye’nin bir deprem ülkesi olduğunu söylüyor. Sağlam zemin etüdü, yönetmeliğe uygun binalar, bilinçli şehir planlaması ve afet eğitimi hayati önem taşıyor.
Biz gençler için bu felaket, sadece üzülüp geçilecek bir olay değil. Sorgulamak, öğrenmek ve bilinçlenmek zorundayız. Deprem çantası hazırlamak, aile afet planı yapmak ve doğru bilgiye ulaşmak artık bir seçenek değil; bir gereklilik.
Unutmak yok
Zaman geçtikçe acı hafifliyor gibi görünür ama bazı tarihler hafızadan silinmez, 6 Şubat da öyle...
Kaybettiklerimizi saygıyla anıyor, geride kalanlara sabır ve güç diliyoruz.
Unutmadık.
Unutturmayacağız.
Çünkü hatırlamak, sadece geçmişe bakmak değildir.
Daha güvenli bir gelecek kurmanın ilk adımıdır.
