Sadece duymak için geçmişe kulak vermek gerekir. Bu yıl okulumuza gelip anma töreni yapamadığımız için biz de okulumuz olarak kapılarımızı Atamız’ a adadık. Normalde sınıf kapıları sınıflara açılırken bu sefer kapılarımız minnete, tarihe ve geleceğe açıldı. Böylesi güzel bir etkinliğin yanı sıra bizi heyecanlandıran bir konu vardı. En güzel üç kapı seçilerek ödüle layık görülecekti. Böylece tüm sınıflar hem Atatürk’ü anmanın verdiği coşkuyla hem de tatlı rekabetin verdiği keyifle işe koyuldu. Bizlere verilen bir haftalık sürecin sonunda kapıların fotoğrafları çekilip hocalarımızın oyuna sunuldu. En çok oyu alarak birinci olan sınıf 12/D olurken 9/C ve 10/D sınıfları onu takip ederek ikinci ve üçüncü oldu. Bu üç sınıf aldıkları oylar sayesinde derece almış olsa da bana göre bu yarışmanın belirli bir kazananı yoktu. Asıl kazanan; emekti, uğraştı, çabaydı. Asıl kazanan herkesin el ele verip o kapıları doldurmak uğruna fikir üretme çabalarıydı. O kapıdakiler sadece süs değildi; Atatürk’e duyduğumuz özlem ve minnetti. Bir gün değil, 365 gün içimizde taşıdıklarımızdı. Ve ben, o koridorlarda yürürken bir kez daha anladım: Atatürk’ü anmak, sadece tarihini bilmek değil; onun fikirlerini yaşatmak, duruşunu benimsemekmiş. Bazen bir kapı bile insanın içindeki duyguları açığa çıkarmaya yetermiş.
Ezgi Yılmaz
