Gök suyu, bileklerimde buseleri,
Bir vedanın önüne geçmeyi
Arzu eder gibi gözleri.
Tekliğin şerbeti karışır kanına.
Mavi balık,
Sızıyor kumaşın arasından hüznün.
Yel kavrıyor dalgaların belinden.
Şu insan bilen deniz,
Bir o kadar yalnız kokuyor, anlatamam;
Küvete sıkışmış bir balık gibi.
Kumlar unuttuklarımızı bilirler;
Onlar dilsiz gözcüler.
Çimler gibi, akşamları koyu geçer.
Alnıma değiyor denizin kıvancı.
Balıklar yavrularını emanet etmiş.
Hava soluklaşıyor.
Terk ettikçe gün bizi, o günlerimizi,
O evde otururken
Ben kıyıdayım.
Belki özlemek gerek,
Gerektiğince özlemek…
Fatma Zehra KIvrak
Kaynak: Haber Merkezi
